Dikurnia 'tangan ajaib': Kenali keluarga tukang urut empat generasi

SINGAPURA: Hampir setiap hari sejak enam dekad yang lalu, Cik Hajar Agil berjumpa pelanggan, seringkali dari pagi hingga lewat petang.

Ada yang datang ke rumahnya di Bedok; ada kalanya, beliau pula keliling Singapura untuk menemui mereka.

Cik Hajar merupakan ahli terapi urut, dan beliau mempunyai satu matlamat - iaitu untuk "memulihkan" pelanggannya menggunakan "tangan ajaibnya", seperti yang digambarkan oleh cucunya Cik Farhanah Khailani.

Kini dalam lingkungan usia 70an, Hajar sentiasa dicari oleh pelanggan, yang mengetahui tentang dirinya melalui mulut ke mulut, dari jiran, rakan, rakan kepada rakan, dan saudara-mara yang jauh.

Namun Cik Hajar tidak bekerja sendirian. Seluruh keluarga beliau membantunya: Empat generasi ahli terapi urut, termasuk anak perempuannya Cik Halijah Tahir dan cucunya Cik Farhanah.

Keluarga ini pakar dalam urutan Jawa dan Melayu, dan Cik Farhanah menceritakan bahawa semasa kecil, beliau akan duduk di sebelah neneknya dan memerhatikan wanita itu bekerja. Ini membentuk sebahagian daripada kenangan awalnya, katanya kepada CNA Women.

"Kami membantu orang merasa lebih baik. Sama ada ia sakit leher, bahu yang cedera, atau penjagaan sebelum dan selepas bersalin, apa sahaja, kami tahu bagaimana untuk mendekatinya dan 'membaiki' masalah tersebut," kata wanita berusia 35 tahun itu.

"Seluruh keluarga saya, termasuk ibu saudara, bapa saudara, sepupu, anak saudara, tahu sekurang-kurangnya teknik asas - ia seperti saya datang dari keluarga pemberi pertolongan cemas.

"Sudah tentu, kami juga tahu bila kami tidak boleh 'membaiki' sesuatu," tambahnya.

"Jika ia serius, seperti kecederaan yang melibatkan kehilangan darah yang banyak, kami sentiasa menggalakkan pelanggan kami untuk mendapatkan bantuan perubatan dari doktor."

Cik Farhanah mempelajari seni urut daripada Hajar, yang dipanggilnya dengan penuh kasih sayang sebagai Baba. Wanita itu mengajar keempat-empat anaknya, termasuk ibu Farhanah, Cik Halijah, dan hampir semua cucunya.

Cik Farhanah menjalankan perniagaan reka bentuk dalaman dengan suaminya, tetapi terapi urut dekat di hatinya. Ia adalah minat dan warisan keluarganya, katanya.

"Saya rasa sangat 'sayang', sangat rugi, jika saya tidak belajar bagaimana untuk urut," katanya.

"Ia akan terasa seperti kehilangan sebahagian daripada sejarah keluarga saya. Ini adalah sesuatu yang kita semua, terutamanya wanita, kongsi, dan saya akan lakukan apa sahaja yang saya boleh untuk meneruskannya."

WARISAN KELUARGA

Cik Hajar dilahirkan pada tahun 1950-an. Semasa membesar, masih jelas dalam ingatannya ketika beliau melihat ibunya, Yang Salamah, membantu orang lain dengan mengurut masalah sakit badan dan terseliuh.

Kebanyakan masa, beliau akan merawat orang di kampung mereka di Geylang, tetapi ada juga hari-hari di mana beliau akan pergi ke balai rakyat di Kampong Ubi, dengan Cik Hajar mengikutinya, untuk merawat dari bahu yang sakit hingga jari yang terseliuh.

"Ramai orang di kampung kami dan kampung-kampung berdekatan tahu tentang tangan ajaib ibu saya," kata Cik Hajar kepada CNA Women.

"Saya ingat ada sepasang pegawai polis yang membantu kami mendapatkan air dari perigi di Beach Road - pada waktu itu kami tidak mempunyai air paip dan terpaksa mengambilnya dari perigi - kerana ibu saya mengurut salah satu tangan mereka selepas beliau mengalami kecederaan."

Kerana Cik Hajar kagum ibunya pandai melegakan kesakitan orang lain, Cik Hajar memutuskan untuk belajar daripada ibunya.

"Saya melihat bagaimana beliau memberi kesan kepada orang lain hanya dengan membuat mereka merasa lebih baik," katanya. "Saya mahu melakukan perkara yang sama untuk orang lain juga."

Ia tidak mudah pada mulanya. Sebagai tukang urut, kita perlu menyentuh banyak bahagian badan orang lain untuk menangani keperluan mereka, yang boleh menimbulkan rasa malu. "Anda tidak boleh geli," kata Cik Hajar.

Anak perempuannya, Cik Halijah, 54 tahun, dan tukang urut generasi ketiga keluarga, bersetuju. Semasa membesar, beliau melihat ibu dan arwah neneknya mengurut orang lain, tetapi beliau tidak selesa melakukannya sendiri.

"Saya berasa malu untuk mengurut orang lain," kata Cik Halijah. "Untuk melihat dan menyentuh badan orang membuatkan saya berasa sedikit geli. Walaupun saya telah mempelajari asas-asas daripada ibu saya, hanya apabila saya berusia 20an tahun saya dapat menguasainya dan mempelajari pelbagai teknik sepenuhnya."

Cik Halijah berkahwin pada usia 19 tahun dan melahirkan Cik Farhanah, anak sulungnya, setahun kemudian. Semasa beliau menjalani kehidupan baharu sebagai ibu dan mengalami kesan fizikal yang datang bersamanya, beliau memutuskan untuk menangguhkan masa untuk kembali ke pekerjaannya dalam industri luar pesisir. Sebaliknya, beliau menemani ibunya dalam lawatan ke rumah orang.

Akhirnya, Cik Hajar mula menyerahkan sebahagian pelanggannya kepada Cik Halijah. Apabila Cik Farhanah menginjak usia tujuh tahun, Cik Halijah sudah menjadi sangat mahir dalam urutan sebelum dan selepas bersalin.

"Saya menjadi sangat baik dalam hal itu," katanya.

"Wanita, ibu-ibu baharu, akan datang kepada saya dan memberitahu saya betapa mereka menikmati urutan saya, bagaimana badan mereka terasa seolah-olah diperbaharui. Saya harus berterima kasih kepada ibu dan nenek saya -

TERUSKAN AMALAN ANTARA GENERASI

Bagi Cik Farhanah, urut sentiasa menjadi sebahagian daripada dunianya.

"Saya masih ingat lagi, saya merangkak di keliling Baba semasa beliau mengurut pelanggannya," katanya.

"Sebagai bayi atau kanak-kanak kecil, saya akan memegang kaki pelanggan Baba semasa beliau menekannya untuk membantu mereka merasa lebih baik."

Tidak seperti ibunya, Cik Farhanah tidak pernah berasa "geli". Malah beliau teruja dengan seni itu sejak usia remaja.

Apabila beliau cukup umur, beliau mula menjalankan tugas-tugas untuk neneknya, termasuk mengambil minyak urut khasnya, menulis temujanji pelanggan dalam buku log keluarga, dan menyediakan tilam di rumah pelanggan untuk sesi urut.

Menjelang akhir belasan tahun, beliau sudah mengurut tangan, kaki, atau bahu rakan-rakannya apabila mereka mengalami sakit kepala atau ketegangan otot.

Apabila beliau berusia 20 tahun, kedua-dua ibunya dan neneknya mula menyerahkan pelanggan kepadanya. Bukan sahaja supaya beliau boleh berlatih, tetapi permintaan sudah meningkat begitu banyak sehingga Cik Hajar, Cik Halijah dan ibu saudara serta bapa saudara Farhanah tidak dapat menampungnya.

"Setiap hari, walaupun pada usia ini, saya masih melihat begitu ramai pelanggan," kata Cik Hajar. "Saya tidak sanggup menolak sesiapa pun, jadi saya masih menerima mereka. Tetapi bukannya saya yang melayani mereka, saya menyuruh anak-anak perempuan atau cucu-cucu saya melakukannya."

Ada hari-hari di mana pelanggan memenuhi rumah flat Cik Hajar, meminta bantuan untuk masalah terseliuh dan kecederaan lain. Ada juga masa, ketika Cik Farhanah masih muda dan tinggal bersama ibunya dan Cik Hajar, di mana keluarga itu menerima orang yang mengetuk pintu mereka pada pukul 3.00 pagi untuk mendapatkan urutan bagi kecederaan mereka.

"Ia boleh memberi tekanan dan mengecewakan, tetapi Baba tidak pernah menolak sesiapa pun," kata Cik Farhanah. "Saat-saat itu membuat saya sedar betapa beliau menghargai kelebihannya, 'tangan ajaibnya' yang beliau warisi daripada nenek moyang saya.

"Tidak selalu mudah berurusan dengan orang dan kesakitan, tetapi melihat cara ibu, ibu saudara dan Baba saya menangani situasi membuat saya sedar bahawa ia adalah berkat besar untuk dapat membantu orang lain dan menjadi sebahagian daripada keluarga yang sangat berempati kepada semua orang.

"Apabila saya boleh meringankan beban dari bahu ibu atau nenek saya, saya gembira melakukannya dan akan menerima sesiapa sahaja yang mereka hantar kepada saya," tambahnya.

Sebagai ahli terapi urut generasi keempat, Cik Farhanah berasa bangga untuk meneruskan apa yang dimulakan oleh nenek moyangnya yang sudah meninggal dunia, walaupun beliau sendiri tidak mempunyai anak perempuan.

"Saya dikurniakan dengan dua orang anak lelaki yang berusia sembilan dan 13 tahun," katanya. "Ia berbeza daripada mempunyai anak perempuan yang boleh belajar daripada saya seperti saya belajar daripada ibu dan Baba saya, tetapi hanya kerana mereka lelaki tidak bermakna mereka tidak boleh mempelajari amalan ini."

Ia adalah keberkatan besar untuk dapat membantu orang lain dan menjadi sebahagian daripada keluarga yang sangat bersifat empati kepada semua orang.

Lelaki dalam keluarga, termasuk bapa saudara Cik Farhanah yang sudah meninggal dunia dan sepupu lelakinya, semuanya diajar urut asas. Jika beliau mempunyai pelanggan lelaki, Cik Hajar meminta anak-anak lelakinya untuk melayani mereka.

Anak sulung Cik Farhanah sudah menunjukkan tanda-tanda minat.

"Dia mengikuti saya untuk bertemu pelanggan, dan walaupun dia tidak dapat duduk bersama semua mereka seperti saya duduk dengan Baba saya, dia masih mempunyai idea tentang apa yang perlu dilakukan," kata Cik Farhanah.

"Saya melibatkannya dalam kes-kes mudah seperti mengurut kepala, leher, bahu atau tangan."

Cik Hajar berkata bahawa beliau berasa gembira dan bangga bahawa anak-anak, cucu-cucu dan cicit-cicitnya bukan sahaja berminat untuk meneruskan amalan keluarga, tetapi mereka juga mempunyai rasa tanggungjawab untuk melakukannya.

"Apabila ia berkaitan dengan urut, kita masih perlu ikhlas," katanya. "Saya percaya Tuhan memberi ibu saya bakat ini untuk membantu orang lain apabila mereka cedera, kesakitan, atau mahu merasa lebih baik. Saya bersyukur bahawa tradisi ini boleh diteruskan. Saya berdoa ia akan bertahan selama mungkin."